W czterdziestu jeden ambasadach Rzeczypospolitej na świecie rozpatruje się wizy Schengen dla obywateli państw trzecich. Jeśli właśnie poznałeś kogoś z Turcji, Indii, Filipin, Brazylii, Kazachstanu albo Kenii, i zastanawiasz się, jak go albo ją zaprosić do Polski — to jest praktyczny przewodnik. Bez uczuć, bez sentymentów, tylko biurokracja, której potrzebujecie.
Dwa rodzaje wizy, które was interesują
Pierwszy: Schengen C — turystyczna, do dziewięćdziesięciu dni w ciągu stu osiemdziesięciu. Dobrze na pierwsze wizyty, wakacje, poznanie rodziny. Drugi: narodowa D — powyżej dziewięćdziesięciu dni, wymaga podstawy prawnej (praca, studia, scalenie rodziny, niebieska karta UE). Jeżeli znacie się trzy miesiące, aplikujcie o C. D zostawcie na później.
Osiem rzeczy, których wymaga konsulat
- Paszport ważny minimum trzy miesiące po wyjeździe z Schengen, z dwoma pustymi stronami.
- Wypełniony wniosek online przez system Polski — eVisa albo portal VFS Global w niektórych krajach.
- Zdjęcie biometryczne — trzydzieści pięć na czterdzieści pięć milimetrów, nie starsze niż sześć miesięcy.
- Ubezpieczenie zdrowotne na minimum trzydzieści tysięcy euro pokrycia, ważne w całej strefie Schengen.
- Bilet lotniczy powrotny albo rezerwacja. Nie musi być wykupiony — wystarczy potwierdzenie rezerwacji.
- Rezerwacja noclegów na cały pobyt, albo zaproszenie od ciebie (formalne, o tym niżej).
- Dowód środków finansowych — w Polsce to minimum około trzystu złotych na dzień pobytu. Na dwa tygodnie cztery tysiące dwieście złotych równowartości w walucie krajowej, widoczne na wyciągu bankowym z ostatnich trzech miesięcy.
- Opłata wizowa — osiemdziesiąt euro standardowo, trzysta pięćdziesiąt złotych równowartości. Dla obywateli niektórych krajów (Ukraina, Rosja, Gruzja) niższa lub zerowa.
Zaproszenie: co zrobić po polskiej stronie
Formalne zaproszenie dla cudzoziemca składa się w urzędzie wojewódzkim (dział cudzoziemców). Potrzebujesz zaświadczenia o dochodach (średnia netto za ostatnie trzy miesiące, minimum dwa tysiące trzysta złotych), zaświadczenia o zameldowaniu albo tytule prawnym do lokalu, wypełnionego formularza zaproszenia. Koszt opłaty skarbowej: dwadzieścia siedem złotych. Wydanie: dwa do trzech tygodni. Zaproszenie jest ważne rok.
Nie wszyscy aplikanci potrzebują formalnego zaproszenia. Jeśli twój partner ma wystarczające środki własne i dobrze udokumentowane podróże, może aplikować bez niego. Ale zaproszenie mocno wzmacnia aplikację.
Czas oczekiwania
- Turcja, Gruzja, Ukraina: pięć do dziesięciu dni roboczych.
- Indie, Filipiny, Egipt: dwa do czterech tygodni.
- Kazachstan, Uzbekistan, Brazylia: dwa do sześciu tygodni.
- Nigeria, Pakistan, Iran: cztery do ośmiu tygodni, z częstszymi odmowami.
Nie bukuj biletu samolotowego przed otrzymaniem wizy. Zrób tylko rezerwację. Airlines akceptują niewykorzystane rezerwacje bez opłat.
Dlaczego aplikacje są odrzucane
Konsulat nie ocenia, czy wasza miłość jest prawdziwa. Konsulat ocenia, czy aplikant ma powód wrócić do siebie. To zupełnie inna gra.
- Brak więzi z krajem pochodzenia. Aplikant bez stabilnej pracy, nieruchomości albo bliskiej rodziny u siebie — ryzyko pozostania w Schengen.
- Zła historia wizowa. Poprzedni pobyt przekroczony nawet o jeden dzień zostaje w systemie VIS na pięć lat.
- Niezgodne dokumenty. Jeśli aplikant mówi „jadę w podróż turystyczną" a zaproszenie mówi „pobyt u partnerki" — sprzeczność wywala całą aplikację.
- Brak środków na koncie. Konto z trzystoma euro na cztery tygodnie pobytu nie wystarcza.
Dwa drobne fakty, które ludziom się myślą
Po pierwsze, Polska nie wymaga dowodu związku w aplikacji turystycznej C. Nie musicie pokazywać zdjęć z randki, wyciągów z aplikacji, planów ślubu. To jest wymóg niektórych wiz partnerskich w Wielkiej Brytanii, nie Polski. Po drugie, ubezpieczenie zdrowotne można wykupić przez internet w pięć minut — Wiener, Axa, Signal Iduna — od około dwustu złotych za dwa tygodnie.
Kraj składania wniosku
Partner składa wniosek w kraju stałego zamieszkania. Turek w Turcji, Nigeryjczyk w Nigerii, nawet jeśli pracuje w Dubaju — tam, gdzie ma permanentną rezydencję. Wyjątki dotyczą legalnych rezydentów innych krajów: Hindus z kartą pobytu w Niemczech aplikuje w Berlinie, nie w Bombaju.
Co zrobić, jeśli odmowa
Decyzja odmowna musi zawierać uzasadnienie. Można odwołać się do Ministerstwa Spraw Zagranicznych w terminie czternastu dni — skuteczność odwołań jest niska (około dwudziestu procent), ale warto, jeśli odmowa była na błędnej podstawie. Lepsza taktyka: poprawić słabe punkty (więcej środków, lepsze zaproszenie, mocniejsza dokumentacja więzi z krajem) i złożyć nowy wniosek po trzech miesiącach.
Typowy pierwszy pobyt: praktyczny plan
Wniosek o wizę złożony na dziewięćdziesiąt dni, ale pierwszy pobyt niech trwa czternaście. Nie miesiąc, nie sześć tygodni. Dwa tygodnie są punktem złotym — dość długo, żeby poznać rytm siebie, nie tak długo, żeby się pokłócić o to, kto myje naczynia. Po dwóch tygodniach partner wraca do siebie, wy obserwujecie, jak znosicie znowu odległość. Jeżeli po powrocie nadal chcecie następnej wizyty, aplikujcie na trzydzieści dni. Stopniowo.
Ostatnia rada
Nie obiecujcie sobie nic, dopóki nie macie wizy w ręku. Biurokracja Schengen to nie jest sentyment, to jest loteria. Znam pary, które nie zobaczyły się przez trzynaście miesięcy z powodu trzech kolejnych odmów. Znam pary, które dostały wizę w ciągu tygodnia bez wysiłku. Przygotowujcie dokumenty starannie, trzymajcie kciuki, i nie budujcie całego wspólnego planu na jednym wniosku.