Coworking jest jak akwarium. Wszyscy widzą wszystkich przez dziewięć godzin dziennie, przez sześć miesięcy, przez trzy lata. Nikt nie jest statkiem nocnym mijającym się w porcie — wszyscy siedzą naprzeciwko tej samej ekspres-kawy i tej samej kuchni. W większości miast korporacyjnych to prowadzi do nudy albo konfliktów. Na warszawskiej Pradze Północ, w dwóch konkretnych miejscach, to prowadzi do czegoś innego.
Dlaczego akurat Praga Północ
Praga Północ w dwa tysiące dwudziestym szóstym to już nie jest tamta Praga. Nowe mieszkania na Ząbkowskiej, rewitalizacja ulic Brzeskiej i Targowej, pięć kolejnych galerii sztuki w rok, nowy metrol od dwudziestego dwudziestego drugiego. Jednocześnie zachowała atmosferę dzielnicy, która nie musi się starać. Tu ludzie pracują zdalnie nie dlatego, że korporacja im powiedziała, tylko dlatego, że sami wybrali.
Efekt — populacja coworkingów praskich ma swoistą demografię. Freelancerzy graficy, copywriterzy, niezależni programiści, architekci prowadzący własne biura, psychologowie z prywatną praktyką. Średnia wieku trzydzieści cztery lata. Znacznie więcej kobiet w coworkingach praskich niż w tych mokotowskich — mniej więcej czterdzieści osiem do pięćdziesięciu dwóch procent.
Dwa miejsca, o których rozmawiają wszyscy
Pierwsze: Coworking na Brzeskiej
Małe, dwupiętrowe, czterdzieści miejsc. Otwarte siedem dni w tygodniu, stała karta miesięczna siedemset pięćdziesiąt złotych, dzienna sześćdziesiąt. Ludzie przychodzą regularnie — dziewięćdziesiąt procent „miesięczników" widać co najmniej trzy razy w tygodniu. Kultura: cicha, książkowa, z lunchową pauzą w okolicznych barach mlecznych.
Drugie: studio na Ząbkowskiej
Hybrydowe — pół coworking, pół galeria, pół kawiarnia. Dwadzieścia miejsc do pracy, otwarte śniadania co piątek, wieczory z prezentacjami projektów raz w miesiącu. Karta miesięczna osiemset pięćdziesiąt. Scena bardziej artystyczna niż korporacyjna.
Jak powstają randki w tej scenie
Nie w biurze bezpośrednio. Nikt nie zagaduje w kuchni typu „jakie masz plany na wieczór". To jest zbyt blisko, zbyt kulturowo niezręczne. Mechanika jest subtelniejsza.
Krok pierwszy: regularność. Widzicie się codziennie rano przez tydzień. Dwoje pozdrawia się pierwszego dnia, wymienia się uwagą o kawie drugiego, krótką uwagą o ciszy trzeciego.
Krok drugi: wspólne wydarzenie. Coworking organizuje piątkowe śniadanie. Siada się na krzesłach w półkolu, rozmowa półtorej godziny. Tu pada pierwsza dłuższa wymiana zdań.
Krok trzeci: wyjście po pracy. Po trzech tygodniach jedna osoba pyta drugą „idziesz na kawę naprzeciwko?". To jest randka zero. Nie w biurze, ale w bezpośrednim sąsiedztwie.
Coworkingowe romanse rosną powoli, jak drożdże. Kilka tygodni niczego nie widać, potem osiem dni i nagle rozmawiacie co wieczór po dwudziestej.
Etykieta, której warto przestrzegać
- Nie flirtuj publicznie. Wszyscy inni widzą. Jeśli coś nie wypali, następne trzy miesiące będą niezręczne.
- Nie umawiaj się z kimś, z kim pracujesz nad tym samym projektem. Coworking łączy freelancerów, ale czasem współpracują. Projekt i randka w jednym = konflikt interesów.
- Nie wchodź w relację z osobą, która prowadzi coworking. Ona zarządza wszystkimi. Ta asymetria władzy psuje.
- Jeśli coś się nie ułoży — zmień coworking. W Warszawie jest ich pięćdziesiąt. Jeżeli współpraca na jednym piętrze stała się niekomfortowa po rozstaniu, lepiej odpuścić miejsce.
Co działa zamiast bezpośredniego flirtu
Uczestnictwo w wydarzeniach dodatkowych. Coworkingi organizują prezentacje projektów, dzielenie się doświadczeniami, otwarte domy, warsztaty. Kto tam chodzi — sygnalizuje, że interesuje go społeczność, nie tylko szybki lunch. Te osoby są naturalnymi kandydatami do dłuższych rozmów.
Drugi punkt: prośby o radę zawodową. „Słyszałem, że znasz się na UX-ie, mógłbyś rzucić okiem na mój layout przy kawie?" jest stuprocentowo profesjonalną prośbą. Jeśli osoba zaproponuje przedłużenie tej kawy na trzydzieści minut, to już jest sygnał.
Granice
Coworking jest twoim miejscem pracy. Jeśli traktujesz go jako łowisko randkowe w pierwszym rzędzie, wszyscy to zauważą i stracisz sześćset pięćdziesiąt złotych miesięcznie na usługę, która przestanie ci służyć. Randkowanie może być efektem ubocznym regularnego zaangażowania w społeczność — nie powodem zapisania się.
Przykład z ostatniego roku
Marcin, grafik, dwadzieścia dziewięć lat. Zapisał się na Brzeską w styczniu. Do marca nie zagadał do nikogo poza „cześć, dzień dobry". W marcu zaproponowano mu, żeby pomógł przy projektowaniu plakatu na piątkowe spotkanie. W kwietniu współpracował z Jolą nad tym projektem przez tydzień. W maju Jola zaprosiła go na otwarcie małej galerii w okolicy. W czerwcu — umowa. Dziś są razem prawie rok, ale żadne z nich nie zmieniło coworkingu. Bo relacja rozpoczęła się poza pracą, choć kontakt zaczął się w pracy. Subtelna, ale ważna różnica.
Dla kogo to jest, dla kogo nie
Coworking jako scena randkowa działa dla osób cierpliwych, introwertycznych, lubiących powolne odkrywanie. Nie działa dla osób, które chcą szybkiego rezultatu w ciągu miesiąca. Tempo to trzy do sześciu miesięcy od pierwszego „dzień dobry" do pierwszej konkretnej propozycji wspólnego wieczora. Jeśli to dla ciebie za wolno, zostań przy Tindru. Jeżeli odpowiada — Praga Północ czeka.
